อิ่มบุญ ... อิ่มใจ
เมื่อวันที่ 20 ส.ค. 2553 ที่ผ่านมา ผมได้เดินทางไป จ.เชียงใหม่ โดยมีคุณติ๋ม
ทีวีพูลเป็นผู้จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบิน ที่พักและอาหารพร้อมสรรพ
คุณติ๋มพาลูกชายวัยหนุ่มไปด้วยสองหน่อ คุณต้อยแอ็คเนอร์ และ
พี่เปี๊ยก สมภพ ปิยะอุยก็ไปด้วย ผมขอขอบคุณ คุณใหญ่ เจ้าของร้านขนมเค๊กแสนอร่อย Fern
Forest Café
คุณเล็ก
พูนสุข รามสูต อดีต ส.ส.
จังหวัดน่าน ,
คุณแม่ไนท์และคุณริชชี่ที่ให้การต้อนรับอย่างดียิ่ง
เช้าวันที่ 21 ส.ค. 2553
คณะของพวกเราได้เดินทางไปกราบพระสุปฏิปัณโน 2 รูป ตามความตั้งใจของการมาในครั้งนี้
โดยการประสานงานของคุณอิ๊ด , คุณอ้อยรวมถึงคุณแคท
ต้องขอกล่าวคำขอบคุณอีกครั้งมายังบุคคลทั้ง 3 ท่าน พระสุปฏิปัณโนทั้ง 2 รูป ได้แก่
หลวงพ่อประสิทธิ์ วัดป่าหมู่ใหม่
และหลวงพ่อเปลี่ยน วัดอรัญวิเวก โดยพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบทั้งสองรูปอยู่ที่
อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่
ทั้งคณะของเรารู้สึกมีความสุขใจ ดีใจ อิ่มเอม
และเป็นมงคลที่ได้พบพระสุปฏิปัณโนถึง 2 รูปในการไปครั้งนี้
และผมได้ทำหน้าที่สารถีบุญด้วยการนำเงินจากผู้ที่อ่านเวปหมอนิดที่โอนเงินมาให้ผม
ด้วยเจตนาจะทำบุญกับหลวงพ่อทั้งสอง โดยได้ถวายเงินแก่หลวงพ่อประสิทธิ์ จำนวน 2,000
บาท และหลวงพ่อเปลี่ยน จำนวน 2,000 บาท เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ผมขอขอบคุณ ดร.สรอรรถ
ที่อุตส่าห์ บินจาก กรุงเทพฯ
ไปต้อนรับพวกเราถึงเชียงใหม่และพาทุกคนไปทานอาหารเลิศรส......
โลกมันกลมจริงๆ เพราะผมรู้จักกับ ดร. สรอรรถมาร่วมยี่สิบปี แต่ไม่รู้ว่า ดร.
จะรู้จักกับคุณติ๋มด้วย
แถมเพิ่งรู้อีกว่าผู้ประสานงานคนสำคัญในครั้งนี้ คือ คุณอ้อย
และคุณอิ๊ดซึ่งเป็นภรรยาของนายทหารชั้นผู้ใหญ่ เป็นแฟนเวปหมอนิดมานาน
คุณแคทซึ่งสนิทกับนายพลคนเป็นใหญ่ในปัจจุบัน ก็ให้เกียรติเป็นไก๊ด์นำทาง
ในครั้งนี้
คุณติ๋ม ทีวีพูล เปิดห้องพักโรงแรมหรูให้อยู่กันคนละห้อง
ผมหมายถึงคนละห้องจริงๆนะครับ ต่างคนต่างมีความเป็นส่วนตัว ลูกชายคุณติ๋มทั้งสองคน
ก็อยู่กันคนละห้อง
ส่วนความหรูของห้องจะขนาดไหนลองนึกภาพดูว่ามีน้ำตกส่วนตัวภายในห้องทุกห้องด้วย (เสียดายที่ผมนอนคนเดียวรู้อย่างนี้คงจะเหน็บสาวๆไปด้วย)
พี่เปี๊ยกอายุ 77 แล้ว
ยังฟิตปั๋ง
ส่วนผมยังตึงอยู่ (หูตึง)
หลังจากกราบหลวงพ่อเสร็จพวกเราได้เดินทางต่อไปยัง จ.น่าน ขึ้นเขาไปที่ อ. บ่อเกลือ ทิวทัศน์สวยงามมาก
แต่เสียวตอนรถวิ่งขึ้นเขา เพราะฝนตกตลอด
ทางก็คดเคี้ยวเลี้ยวหักข้อศอกเหมือนไปจังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปดูต้นน้ำน่าน และรู้ว่าที่นั่น มีหมู่บ้านเผ่า
ลัวะซึ่งมีวิถีชีวิตน่าสนใจมาก
แต่ถ้าจะเดินทางไปที่นั่น
ต้องเดินเท้าเข้าไปอีก 5 กม.
ผมจึงขอบาย เพราะไปไม่ไหว
ชาวบ้านที่เผ่าลัวะเดินทางเข้ามาที่อำเภอบ่อเกลือในระยะทาง 5 กม. ใช้เวลา 1 ชั่วโมง แต่ นักท่องเที่ยว
และพวกเราถ้าจะเดินทางเข้าหมู่บ้าน ใช้เวลาถึง 5 ชั่วโมง เพราะต้องเดินผ่านป่า ที่น่าสนใจอีกอย่างคือ
ชาวเผ่าลัวะมีบ้านใหญ่ บ้านหนึ่งหลังอยู่กัน 10 ครอบครัว
ทั้งหมู่บ้านมีประชากรประมาณ 200-300 คน
ที่นั่นเลี้ยงทั้งหมู ทั้งไก่ อยู่ในบ้าน แต่เมื่อต้องการ ไข่ไก่ สักฟอง
ชาวลัวะจะเดินเท้า 5 กม. มาซื้อไข่ในตัวอำเภอ จะไม่กินไข่
จากไก่ที่ตัวเองเลี้ยงโดยให้เหตุผลว่า กินไข่ 1ฟอง เสียไก่ 1 ตัว วิถีชีวิตและปรัชญาของชนเผ่าลัวะดึงดูดให้นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศเดินทางมาเยี่ยมที่นี่ปีละไม่น้อย สาเหตุที่
อำเภอนี้ได้ชื่อว่า อ. บ่อเกลือ
จากการสอบถามได้ความว่า บ่อน้ำที่นี่ ชาวบ้านสามารถผลิตเกลือได้จากการตั
กน้ำขึ้นมาเคี่ยวจนกลายเป็นเกลือ
เรียกว่า เกลือสินเธาว์ (ภูเขา)
เกลือที่นี่ไฮโซขนาดเข้าสปาดังๆทุกแห่งทั่วประเทศ และที่นี่เราพักที่รีสอร์ทบนเขา
อาหารที่นี่อร่อยมาก
ผม อิ่มบุญ และอิ่มใจ กับทริปครั้งนี้ แต่เข็ดกับการนั่งรถ นั่งรถจากเชียงใหม่ไป
อ. บ่อเกลือ จ.น่าน ใช้เวลา 6 7
ชั่วโมง ระยะทางส่วนมากขึ้นเขาตลอด ขากลับต้องนั่งรถกลับเชียงใหม่เพื่อมาขึ้นเครื่อง
เรียกว่า นั่งรถจนรากงอกออกจากตูดเลยทีเดียว ... ผมขอขอบคุณ
คุณริชชี่และคุณแม่อีกครั้ง ที่กรุณามาส่งที่สนามบินเชียงใหม่ พร้อมของฝากเป็นแค๊ปหมูถุงใหญ่
ให้กับทุกคน
มีหนังสือของคุณริชชี่มาฝากด้วย
หากใครสนใจก็เชิญมารับที่ผมได้ (แจกฟรี)
หมดแล้วหมดเลย
ต้องมารับด้วยตัวเองไม่มีบริการส่งนะครับ
ผมตั้งใจว่าจะไปเชียงใหม่อีกครั้ง ก่อนออกพรรษา
เพื่อจะไปใส่บาตรและถวายสังฆทานกับพระอริยสงฆ์
พร้อมกับจะนำผ้าไตรไปถวายหลวงพ่อประสิทธิ์และหลวงพ่อเปลี่ยนด้วย
วันที่ 13 กย. นี้ ผมจะเดินทางไปกราบหลวงพ่อสายทอง ที่วัดป่าห้วยกุ่ม จ.
ชัยภูมิ อาการปวดหลังของผมยังไม่หายดี ผมจึงขออนุญาตเขียนเพียงเท่านี้ ก่อน แล้วพบกันใหม่
ด้วยความเคารพ
หมอนิด (กิจจา ทวีกุลกิจ)
30 สค. 2553
|
